حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
رسمالخطّ ِ این صفحه هی تغییر میکند و هر ماه یکجور است؛ جدّی نگیر.
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# به نام پدر
# فقط دیوها نمیخوابند
# شیرها دارند میمیرند
# از ابراهیم، از اسماعیل
# سفر به دنیای رنگها
# ترانههایی برای شهر تو
# با من تماس بگیر
# یهودی سرگردان
# پیرمرد، چشم ما بود
# یاد بعضی روزها و خیابانها
# شهر مظلوم
# شکویالغریب
# ایدز و کودکان
# بر سهشنبه برف میبارد - از «جهان اندوه»
# گذشتهای که هرگز سبز نمیشد
# علیخان یک گاو داشت، اما کسی باور نمیکرد
# جهان ِ اندوه
# نغمههای ماشینتحریر
# این شهر دختران ِ بیسرود، بینغمه
# برای «سارینا»
# سیگار میکشیم در نقش ِ ابراهیم
# به کودکان گوش کنیم
# این «آیپی» گم شده است ...
# کارگران مشغول کار اند
# در ستایش خیابان گمشده
# دستهایش
# اصل «چهل و چهار»
# سوزنبانی که قطارش مُرده بود
# برگریز
# حالا همه میدانند
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# جهان اندوه
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
تیر 1389
خرداد 1389
اردیبهشت 1389
فروردین 1389
اسفند 1388
دی 1388
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# اگر پاسبانی که در تاریکی سوت میکشد، پسر من بود
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
# یونیسف
# زندگی مثبت
# دوماهنامهء هنری «هنر+»
ننهکلاغ باز هم جلو آمد و گفت: تو اسمات چیاه؟
اولدوز اسماش را گفت. بعد ننهکلاغه پرسید: آنتو چهکار میکنی؟
اولدوز گفت: هیچچیز؛ زنبابام گذاشته اینجا و رفته حمام، گفته جنب نخورم.
ننهکلاغه گفت: تو که همهاش مثل آدمهای بزرگ فکر میکنی.. چرا بازی نمیکنی؟
اولدوز یاد عروسک گندهاش افتاد. آه کشید. بعد دریچه را باز کرد که صداش بیرون برود و گفت: آخر، ننهکلاغه، چیزی ندارم بازی کنم... یک عروسک گنده داشتم که گموگور شد. عروسک سخنگو بود.
اولدوز و کلاغها، صمد بهرنگی
چهلویکسال قبل، در هماینروز، که نُه شهریور است، آقای صمد بهرنگی دیگر از ارس بازنمیگردد. بعد ِ اینهمهسال، چه تفاوت دارد که قول ِ آل احمد درست باشد یا حمزه فراهتی و بهروز دولتآبادی؟ یا شنا نمیدانسته، یا کار ساواک بوده.
مهم این است که مردی که چهلویکسال قبل در ارس غرق شد، کتابهایی برای کودکان نوشته و حرفهایی دربارهء تعلیم و تربیت آنان زده و اصلا آمدن و رفتناش، تاثیری جدی روی حرکت این عرصه داشته است.
مهمتر البته این است که صمد، «اولدوز و کلاغها» را هم نوشت و مُرد.
به احترام صمد؛ که من دوستاش دارم، او دوستاش دارد، و خیلیهای دیگر شاید. یادش همیشه گرامی است.