حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# این زن حرف نمیزند
# کسی برای سرهنگ نامه نمینویسد
# از نظر ِ سیاسی، بیضرر
# بدورد صدای همیشهمشکوک
# خرابات، کجا؟
# پیراهنی که دور است
# آبان و کارتپستال
# درهای بسته
# هی دخترک کبریتفروش
# چه میشود کرد خانم صفارزاده
# روزگار سپریشدهء مردمان سالخورده
# من آه زنم، تو راه
# نمیدانند ماهای در آسمانها
# پس قطار ما کی میآید؟ نگرانام
# یکی در نقش اسماعیل
# ما گریه میکنیم تا آنوقت
# عفت ِ قلم
# یعنی تو که دوری
# پیادهروها؛ پیادهروهای عاشق
# این شرح زلف تو
# تو چه میفروشی دخترک غمگین؟
# ملوانها، شعرها، زنها
# در گریز، گم میشویم
# از شما بعید بود آقای شکیبایی
# رسمالخط هجرانی
# کودتا میشود، و تو سیگار میکشی
# عادت میکنیم
# وقتی به سراغ زنان میروی
# اگر زنها نباشند
# عرقفروشی که عاشق شیرین بود
# حمزهکُشان
# زبان بوس و بغل
# نمیشه خیال کرد که نزدیکای
# زن ِ گرجی، تمام خوابهای ما بود
# روزگار ِ «مرغ سحر»ی
# گفتوگوهای کوتاه دربارهء زنان
# اینجا تهران؛ برف میبارد
# وبلاگنویسان، از پُشت
# مرغان ِ نظرباز ِ سبک سیر
# شعرهای عاشقانه نبود اگر بودی
# قصههای عامهپسند
# شهر، یعنی همین عزیز من
# چمدانها میروند سفر
# تهران، باد میوزد
# خداوند متعال بخوانند
# من و بچهگربهام
# بهشت از آن ِ تو، که سیگار نمیکشی و غصه نمیخوری
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# سایت بازنگار؛ گروه ادبیات
# معرفی وبلاگهای بلاگفا
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
وقتی که خیلی خرابام، فقط کارتون {انیمیشن} تماشا میکنم. توی این چهار هفته، پنجاه و سه تا کارتون دیدهام؛ تقریبا روزی، دو تا. آرشیو کارتونهام از شماره بیرون زده. من دیوانهء تماشا کردن کارتون هستم. اصلا هم دوست ندارم کارتونها را زباناصلی ببینم. من عاشق دوبلهام.
میروم جایی برای سخنرانی، مثلا. تازگیها رسم که شده بهجای حقالزحمهء سخنران، بُن ِ کتاب میدهند، مثلا پنجاه هزار تومان. فروشگاه «شهر کتاب» هم که سر ِ کوچه و آقام «قدیانی» هم که رفیق و ... چه شود! کل بُنها را میدهم سی تا کارتون میخرم. دو سه تا هم کتاب میخرم. حقالتالیف مطالب گاهبهگاهام هم میرود پای سیگار و کارتون اغلب.
من افسردهام، و میمیرم برای تماشای کارتون. خواهرزادههایام، پا نیستند. مجبورم خودم، بروم چیپس و سیگار بخرم، بنشینم بهتنهایی روبهروی مانیتور، کارتون تماشا کنم. چه فضیلتی بالاتر از تماشای کارتون؟ چه جهانی خواستنیتر از دنیای کارتونی؟ تصور کن: بانو در بغل، کارتون در بر، با یه جوانان گوجهای!! سیری ندارد این عطش.
کلاس زبان را دقیقا بعد از همان ترمی که دیگر کارتون ِ «پوکوهانتس» پخش نکردند، ول کردم. اصلا مزهء آموختن زبان، به کارتون تماشا کردناش بود. ای انگلیسیهای کثیف! ول کردم همانروز که دیگر پخش نکردند؛ دقیقا همان روزی که ضربهء عاطفی روحی خوردم. یادت که هست؟ هست...
خوبی کارتون این است که توی هیچ کارتونی، شکست عاطفی ادامه ندارد؛ همهچیز در منطقی کودکانه حل میشود، و حتی «کوزت» هم روزی خوشبخت میشود. «زُرو»ی سینمایی، هی این «کاترین زیتا جونز» را در نظرم میآورد جای خواهری و حرص میخورم. ولی وقتی کارتونی میشود، احساس «باندراس» بودن، محتملتر است و دستیافتنی. موش سرآشپز، والیانت وطنپرست، شلمان، استوارت، تنتن ماجراجو، و تمام رفقای کارتونیام، تمام اینروزها با من سیگار کشیدهاند و غصه خوردهاند و فکر کردهاند:«جهان چه جای تلخی میشد بدون سیگار و بانو».
به سلامتی ِ سهتن: بانو، راتاتویی، وطن!