حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# این زن حرف نمیزند
# کسی برای سرهنگ نامه نمینویسد
# از نظر ِ سیاسی، بیضرر
# بدورد صدای همیشهمشکوک
# خرابات، کجا؟
# پیراهنی که دور است
# آبان و کارتپستال
# درهای بسته
# هی دخترک کبریتفروش
# چه میشود کرد خانم صفارزاده
# روزگار سپریشدهء مردمان سالخورده
# من آه زنم، تو راه
# نمیدانند ماهای در آسمانها
# پس قطار ما کی میآید؟ نگرانام
# یکی در نقش اسماعیل
# ما گریه میکنیم تا آنوقت
# عفت ِ قلم
# یعنی تو که دوری
# پیادهروها؛ پیادهروهای عاشق
# این شرح زلف تو
# تو چه میفروشی دخترک غمگین؟
# ملوانها، شعرها، زنها
# در گریز، گم میشویم
# از شما بعید بود آقای شکیبایی
# رسمالخط هجرانی
# کودتا میشود، و تو سیگار میکشی
# عادت میکنیم
# وقتی به سراغ زنان میروی
# اگر زنها نباشند
# عرقفروشی که عاشق شیرین بود
# حمزهکُشان
# زبان بوس و بغل
# نمیشه خیال کرد که نزدیکای
# زن ِ گرجی، تمام خوابهای ما بود
# روزگار ِ «مرغ سحر»ی
# گفتوگوهای کوتاه دربارهء زنان
# اینجا تهران؛ برف میبارد
# وبلاگنویسان، از پُشت
# مرغان ِ نظرباز ِ سبک سیر
# شعرهای عاشقانه نبود اگر بودی
# قصههای عامهپسند
# شهر، یعنی همین عزیز من
# چمدانها میروند سفر
# تهران، باد میوزد
# خداوند متعال بخوانند
# من و بچهگربهام
# بهشت از آن ِ تو، که سیگار نمیکشی و غصه نمیخوری
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# سایت بازنگار؛ گروه ادبیات
# معرفی وبلاگهای بلاگفا
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
«بههمین منوال، مدتی میگذراندیم و کمال صرفهجویی را مینمودیم... {ولی} چیزی که اسباب صدمهء همهروزهء من بود، این بود که بایستی یک ساعت قبل از طلوع آفتاب، به حمام بروم و غسل نمایم؛ یعنی غسل ارتماسی، که معلم برادرم به من آموخته بود، بنمایم. یعنی باید داخل خزینهء حمام شده، سرتا پای را دست بمالم و پس از آن، لُنگ را از خود دور کرده، از بالای سکویی، خود را یکمرتبه به آب اندازم و تحمل آب داغ خزینه، که آدم را واقعا میپخت، بنمایم. و این فقره، مرا میکشت و زنده میکرد. و چاره هم نداشتم؛ پلیسمخفی، که وجدانام بود، مرا راحت نمیگذاشت. خدمت اجباری بود. گاهی میرفتم در مقابل خزینه مینشستم، و از کردهء شب، توبه و لابه مینمودم و آروز میکردم که کاش، آلت تناسل نمیداشتم و بدین صدمه، گرفتار نمیآمدم!!»
بهنقل از: خاطرات ممتحنالدوله (زندگینامهء مهندس میرزا مهدیخان ممتحنالدولهء شقاقی) / بهکوشش: حسینقلیخان شقاقی/ با نظارت: ایرج افشار/ چاپ دوم: ۱۳۶۲/ تهران: انتشارات مجاهدین، انتشارات نشر فرهنگ/ صفحهء ۱۸۴
مهندس میرزا مهدیخان، مشهور به ممتحنالدوله، پیشگام هنر معماری نوین و مهندسی در ایران است. وی در سال ۱۲۲۳ه.ش در محلهء سنگلج بهدنیا آمد. در دارالفنون تحصیل کرد و با عنایت ناصرالدینشاه، به فرانسه عازم شد، و در شهر پاریس تحصیلات خود را ادامه داد. بعد از بازگشت به ایران، در این هنر، بسیار کوشید. ساختمان «مدرسهء سپهسالار»، «مجلس شورای ملی» و طراحی «پارک اتابک» از جمله مشهورترین آثار این «هنرمند» است.
وی در سال ۱۳۰۰ بر اثر کهولت سن و بیماری، درگذشت. دو بار ازدواج کرد که از همسر اول، سه فرزند، و از همسر دوم، نُه فرزند به بار آورد.
وی، مردی بود بس هنرمند و هنرور. روحاش شاد.