حسین نوروزی و بانو؛ به هماین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال هماینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ؛ نخواست، مهم نیست. دزدها، فلان هستند؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنی اگر اینیکی را به این صفحه ببینی... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا هماین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهات توهین میشود، یا هرچی، نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. هماین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# دنیای کوچک دُنکامیلو
# مثل شعری که مُرده است
# زمین همهچیز را از ما میگیرد
# همهچیز به قرار سابق است
# تا هیچ کودکی دلتنگ نباشد
# پرّهها، قلّابها، سنجاقهای قفلی
# آن مرد در باران رفت
# بهاریه
# شنبه ۲۶ بهمنماه، تهران
# حسنی، تک و تنها بود
# از نظر ِ سیاسی، بیضرر
# جنگ خوب است
# به بوی ِ زلف و رخات
# بهشت ارزانی ِ خوبان عالم
# ماه، تنها در وطن تو زیبا است
# مراثی بیپایان
# از خاندان ِ پارهشده
# نفس بکش، بخند، بگو سلام
# قطار غمناک ِ جنوب
# وقت ِ ديدن او
# آنجا هیچچیز تمام نمیشد
# این زن حرف نمیزند
# کسی برای سرهنگ نامه نمینویسد
# پیراهنی که دور است
# درهای بسته
# هی دخترک کبریتفروش
# روزگار سپریشدهء مردمان سالخورده
# نمیدانند ماهای در آسمانها
# پس قطار ما کی میآید؟ نگرانام
# یکی در نقش اسماعیل
# ما گریه میکنیم تا آنوقت
# یعنی تو که دوری
# پیادهروها؛ پیادهروهای عاشق
# تو چه میفروشی دخترک غمگین؟
# ملوانها، شعرها، زنها
# در گریز، گم میشویم
# از شما بعید بود آقای شکیبایی
# رسمالخط هجرانی
# کودتا میشود، و تو سیگار میکشی
# عادت میکنیم
# وقتی به سراغ زنان میروی
# اگر زنها نباشند
# عرقفروشی که عاشق شیرین بود
# حمزهکُشان
# زبان بوس و بغل
# نمیشه خیال کرد که نزدیکای
# زن ِ گرجی، تمام خوابهای ما بود
# روزگار ِ «مرغ سحر»ی
# گفتوگوهای کوتاه دربارهء زنان
# اینجا تهران؛ برف میبارد
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که میرویم
# رفتن و در نزدیکتر فاصلهای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپریشده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# بهشت زهرای تهران
# جستوجوی اموات
# انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
# یونیسف
# زندگی مثبت
# دوماهنامهء هنری «هنر+»
قحطی نیست اگر که تنهاییم؛ میجوییم، و نیستی. درد، ایناست.
عُمر را توی کافههای جهان دود میکنیم، و میخندیم. کسی چه میداند؛ توی کیف ِ مرد ِ روبهرویی، چند بسته قرص ِ خواب، کاندوم میوهای با طعم هلو، و یک عکس ... میگوید: «با دومی، شروع میکنم، سومی رو پاره میکنم، با اولی میرم اونجایی که تاریکه؛ توی تاریکی، مرد وُ زن نداره، به دومی و سومی نیازی نیست، محتاج اولی هم نیستی. حالا هی راه برو .. هی راه برو...»
مردها، حرف میزنند، و اغلب، زنی را در خود پنهان کردهاند. مردها، این حماقت ِ تنهای آفرینش. میگوید:«خواهر ِ این دنیا رو! که هرچی میکشم از این دنیاست!» نام زناش، دریاست، و دنیا، خواهر دریا. حالا به تناقضهای جملهاش فکر کن...
و توی تاریکی، راه میرویم وُ جهان را دود میکنیم در کافههای پُرعکس، با چای ِ طعم ِ هلو. به لاشههای ادبی، خودمان را اضافه میکنیم، و سیگار از پس ِ سیگار، و روزها، خیابانهای پیدرپی: کجایی پس؟
و هی راه میروم، هی راه میروم، و طعم هلوهای خیابانی، درد قرصهای توی کیف، و بسیاری از قیافهها که مال من نیست. مردها، گاهی دردهای بزرگی دارند؛ حتما که نباید بگویند...
قحطی نیست؛ اگر که تنهاییم، تو نیستی.
