حسین نوروزی و بانو؛ بههمین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال همینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ، نخواست، مهم نیست. دزدها، ... {بهحرمت ِ «بانو» و سه دوست، اصلاح شد- گرچه حالا این نوشته، من نیستام؛ اینجا چیزی کم دارد بعد از این}؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنید اگر اینیکی را به این صفحه ببینید... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا همین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهت توهین میشود، هرچی! نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. همین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# از شما بعید بود آقای شکیبایی
# رسمالخط هجرانی
# کودتا میشود، و تو سیگار میکشی
# عادت میکنیم
# وقتی به سراغ زنان میروی
# اگر زنها نباشند
# مگ مگ مگ مگ
# عرقفروشی که عاشق شیرین بود
# حمزهکُشان
# زبان بوس و بغل
# نمیشه خیال کرد که نزدیکای
# زن ِ گرجی، تمام خوابهای ما بود
# روزگار ِ «مرغ سحر»ی
# دایرةالمعارف نوستالژی
# گفتوگوهای کوتاه دربارهء زنان
# اینجا تهران؛ برف میبارد
# چنین کنند هنرمندان
# وبلاگنویسان، از پُشت
# «نادر ابراهیمی» درگذشت
# مرغان ِ نظرباز ِ سبک سیر
# شعرهای عاشقانه نبود اگر بودی
# قصههای عامهپسند
# شهر، یعنی همین عزیز من
# چمدانها میروند سفر
# تهران، باد میوزد
# خداوند متعال بخوانند
# من و بچهگربهام
# بهشت از آن ِ تو، که سیگار نمیکشی و غصه نمیخوری
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که می رویم
# رفتن و در نزدیک تر فاصله ای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپری شده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# خداحافظ گاریکوپر - داستانها
# روزی زنان میمیرند - شعرها
# سایت بازنگار؛ گروه ادبیات
# معرفی وبلاگهای بلاگفا
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
باهاش میآد تا اول ِ بزرگراه؛ برف داشته میاومده. بهش میگه خیلی دوستش داره. بعد میگه که دیگه حرفی نداره واسه گفتن. میگه حرفی نمونده. سوار ماشینش میشه وُ ..... میره. همین!
کل ِ بزرگراه رو پیاده برمیگرده وُ تنها ... میفهمی؟ خدا میدونه چه حالی داشته. اونایی که دیدناش، میگن مثل دیوونهها توی برف تلوتلو میخورده وُ فریاد میزده.
یه زن چادر سیاه، از کنارش رد شده. شنیده که داره شعر ِ اون «هاتف اصفهانی» رو عربده میزنه:
چون شیشه دل، نهاز ستم ِ آسمان پُر است مینای ما تهیاست، دل ما از آن پُر است
ای عندلیب ِ باغ محبت، گل وفا- کم جو ز گلبنی که بر آن آشیان پُر است
سرو ِ تو را به تربیت من چه احتیاج؟ نخل ِ رطبفشان تو را باغبان پُر است
جانی نماند؛ لیک اگر جان طلب کنی بَهر ِ تن ِ ضعیف من این نیمجان پُر است
هاتف به من ز جور رقیب و جفای یار کم کُن سخن، که گوشام ازین داستان پُر است
میگن بغض میکنه و همهچی تموم.
حالا داره برف میآد. میبینی؟ به خیالت، الآن تا کجای اتوبان پیاده رفته؟ خدا میدونه.
پینوشت: هر رفتهای، رفتهء من نیست. آدمهای بسیاری در روز تنها میشوند، و ما بیخبر میمانیم. این نوشته، ربطی به من و بانو ندارد. ما هر دو، فقط از این نوشته، غصه میخوریم و فکر میکنیم با خودمان که میتوانست برای ما باشد این اتفاق. شکر که نیست.... وبلاگ، در نهایت برای خواندن است؛ بدون هیچ اجباری. این صفحهء کوچک، با دو سه تا خواننده/بیننده/شنونده، آنقدر نباید مهم باشد که هر روز مجبور باشم قانونی وضع کنم از سر ناچاری. از سرزمینی به این کوچکی، برنمیآید اینهمه تفسیر و تاویلهای بسیار. اینجا ملک شخصیاست و حق دارم هرگونه قانونی برایاش وضع کنم. لابد برای اینها هم حق ندارم؟ دریغ ....