حسین نوروزی و بانو؛ بههمین سادگی...
اینجا، فقط یک نفر میتواند کامنت بگذارد. باقی، دوستان و دشمنانی که میآیند، دعا میکنند، میروند. بانو، مخاطب عموم و خصوص این صفحه است. فقط بانو حق کامنت دارد؛ بانو، زیباست، و زیبایی، حقوق مادی و معنوی این صفحات را دارد؛ دیگران، رهگذرانی که میآیند، تماشاگر یک معاشقه خواهند بود و شاید دعاگوی ما دو تا.
.......
نوشتههای اینجا، مال همینجاست. نه دوست دارم کسی نقل قول کند، نه بدزدد. کپی/ پیست کردن، کار ِ تخمحرامهاست؛ حتی با ذکر منبع! دلات خواست، مستقیم لینک بده به فلان مطلب یا کل وبلاگ، نخواست، مهم نیست. دزدها، ... {بهحرمت ِ «بانو» و سه دوست، اصلاح شد- گرچه حالا این نوشته، من نیستام؛ اینجا چیزی کم دارد بعد از این}؛ دزدی نکن!
.......
موسیقی این صفحه را، اولینبار از اینترنت ِ بیدر و پیکر گرفتم؛ پس الزاما مال من نیست، خیلی جاهای دیگر هم دارند. ولی حالا، بخشی از هویت این صفحه شدهاست. لطف میکنید اگر اینیکی را به این صفحه ببینید... دوست ندارم کسی بردارد بگذارد توی صفحهء دیگر. گرچه، کاری هم از دست من برنمیآید. حیف!
.......
به شدت ایران را دوست دارم؛ حتی اگر احمدینژاد رییسجمهورش باشد. با خاک اینجا نفس میکشم؛ حتی اگر روزی بروم کشور دیگران. من، توی اینجا تعریف دارم. بازی، تمام شد!
.......
شبها گاهی سنگین میشوند؛ مثلا همین امشب، دوشنبه 9 مهر.
.......
اینجا اجباری نیست. دوست نداری، فکر میکنی بهت توهین میشود، هرچی! نخوان! از خوانده شدن، لذت میبرم. خوانندهای را که بفهمد، روی سرم میگذارم. ولی دلام نمیخواهد نظر کسی را بدانم. حق توست که نخوانی، حق من است که نخواهم نظرت را بدانم. همین!
.......
ایمیل را نگذاشتهام که نظرتات را آنشکلی بفرستی؛ خاصه وقتی زنی باشی!! صرفا جهت مراسلات و مکاتبات دوستانه و مردانه است. خیلی جدی!
.......
این صفحه، وبلاگیست در بلاگفا، که دامینای روی آن سوار است. آدرس دامین را دوست میدارم:
www.hoseinnorouzi.com
.......
فایرفاکس را دوستتر دارم، عدد 48131 را هم.
.......
هنوز روی کارتهای دعوت به عروسی، مینویسند: آقای ایکس، و بانو!
# از شما بعید بود آقای شکیبایی
# رسمالخط هجرانی
# کودتا میشود، و تو سیگار میکشی
# عادت میکنیم
# وقتی به سراغ زنان میروی
# اگر زنها نباشند
# مگ مگ مگ مگ
# عرقفروشی که عاشق شیرین بود
# حمزهکُشان
# زبان بوس و بغل
# نمیشه خیال کرد که نزدیکای
# زن ِ گرجی، تمام خوابهای ما بود
# روزگار ِ «مرغ سحر»ی
# دایرةالمعارف نوستالژی
# گفتوگوهای کوتاه دربارهء زنان
# اینجا تهران؛ برف میبارد
# چنین کنند هنرمندان
# وبلاگنویسان، از پُشت
# «نادر ابراهیمی» درگذشت
# مرغان ِ نظرباز ِ سبک سیر
# شعرهای عاشقانه نبود اگر بودی
# قصههای عامهپسند
# شهر، یعنی همین عزیز من
# چمدانها میروند سفر
# تهران، باد میوزد
# خداوند متعال بخوانند
# من و بچهگربهام
# بهشت از آن ِ تو، که سیگار نمیکشی و غصه نمیخوری
# تماما مخصوص
# من و بانو، راه که می رویم
# رفتن و در نزدیک تر فاصله ای مردن
# دمای بالای تن
# سربازی از یک دوران سپری شده
# وطن، که داریم توش میمیریم
# دایرةالمعارف نوستالژی
# بانوی من
# حسین نوروزی
# بانو
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
اردیبهشت 1385
دی 1384
بهمن 1383
# خداحافظ گاریکوپر - داستانها
# روزی زنان میمیرند - شعرها
# سایت بازنگار؛ گروه ادبیات
# معرفی وبلاگهای بلاگفا
# یاهو مسنجر برای تالیاداران
# لغتنامه دهخدا آنلاین
# دیکشنری آنلاین
# جستوجوی لغات فارسی
قحطی نیست اگر که تنهاییم؛ میجوییم، و نیستی. درد، ایناست.
عُمر را توی کافههای جهان دود میکنیم، و میخندیم. کسی چه میداند؛ توی کیف ِ مرد ِ روبهرویی، چند بسته قرص ِ خواب، کاندوم میوهای با طعم هلو، و یک عکس ... میگوید: «با دومی، شروع میکنم، سومی رو پاره میکنم، با اولی میرم اونجایی که تاریکه؛ توی تاریکی، مرد وُ زن نداره، به دومی و سومی نیازی نیست، محتاج اولی هم نیستی. حالا هی راه برو .. هی راه برو...»
مردها، حرف میزنند، و اغلب، زنی را در خود پنهان کردهاند. مردها، این حماقت ِ تنهای آفرینش. میگوید:«خواهر ِ این دنیا رو! که هرچی میکشم از این دنیاست!» نام زناش، دریاست، و دنیا، خواهر دریا. حالا به تناقضهای جملهاش فکر کن...
و توی تاریکی، راه میرویم وُ جهان را دود میکنیم در کافههای پُرعکس، با چای ِ طعم ِ هلو. به لاشههای ادبی، خودمان را اضافه میکنیم، و سیگار از پس ِ سیگار، و روزها، خیابانهای پیدرپی: کجایی پس؟
ادبیات، دروغ بزرگ مردان است؛ میگوید: سر ِ زلف ِ تو نباشد، سر ِ زلف ِ دگری! / از برای دل من، قحط پریشانی نیست .... و هنر، در دروغترین ِ زیباییهاست. زنها، دروغگوی خوب ندارند. دروغ ِ زنها، زیبا نیست. صراحت ِ زیبایی، هنر دروغ نیست. سکوت کن، و توی آینه خیره باش: تو، چهرهء تو، فریبنده است. و این دروغ ِ زیبای توست. مثل وقتی که از خواب برخاسته باشی، و صریح، زیبا شوی. از خواب که بیدار میشوم، صریح نیستم: دارم خواب دیشبام را عوض میکنم که تعریف کنم. و این، تفاوت ماست. و هی راه میروم، هی راه میروم، و طعم هلوهای خیابانی، درد قرصهای توی کیف، و بسیاری از قیافهها که مال من نیست. مردها، گاهی دردهای بزرگی دارند؛ حتما که نباید بگویند...
قحطی نیست؛ اگر که تنهاییم، تو نیستی.
هی قیصر! میخوان بکشنت! میخوان با تفنگ بکشنت... فرار کن!
زنی خیره در حلقههای دود: من دیوونهء سیگار کشیدن توام!
زنها همیشه خیلی تلخ غصه میخورند