کودکان ساحلی
ابرها را فراموش نمیکنند
گربهها
سقفهای کوتاه را
و مردان ماهیگیر
خیال صید مروارید در آبهای دور را
تنهایی، همیشه تنهاست
فقط گاهی
اشک میریزند راه میروند میخندند
و یکروز تو را در میان ابرهای کوتاه
لای صدفهای سبز/آبی/سپید
پیدا میکنند
کودکان ِ سقفهای کوتاه
زنان زیبای مروارید
و مردان ماهیگیر
و مردان ماهیگیر
و مردان
ماهیگیر .....
* برای تنها تو / و تنهایی ِ تو / و تویی که دوستات دارم
ساعت باران: باید از دوباره اینجا بنویسم. و مینویسم باران، شاید که باریدی و دل کندم از این تهران تخم حرام!
دلتنگیهای آدمی را جایی نشانی نیست: لعنت به حسین نوروزی